Wie was Nsoah
Nsoah was de zielsverwant van Barbara Obermoser.
Hij was een werkhond die zijn taken heel serieus nam. Hij was één van de meest succesvolle RR’s in mantrailen. Daarnaast deed hij mee aan veel demonstraties, bijvoorbeeld met de hondeneenheid in Boedapest en met de politie in Hongarije.
Hij was een echte Ridgeback.
Hij had veel zelfvertrouwen en beschikte over een groot uithoudingsvermogen. Ook was hij snel, wat belangrijk is bij het opsporen en jagen op groot en klein wild. Hij kon zelfstandig denken en handelen. Zijn jachtinstinct was duidelijk aanwezig, maar goed onder controle.
Nsoah was moedig en had veel doorzettingsvermogen. Hij kon gevaren goed inschatten en reageerde altijd op een passende manier. Tegenover vreemden was hij wat gereserveerd, maar tegenover bekenden was hij trouw en vriendelijk. Met andere honden was hij neutraal, ongeacht hun geslacht.
Hij was een stabiele, rustige en goed opgevoede hond en een geweldige metgezel in elke situatie.
Het zal je niet ontgaan zijn; de tekst is in de verleden tijd geschreven: Nsoah is al even niet meer onder ons. Hij is op ruim 11 jarige leeftijd helaas overleden aan de lange termijn gevolgen van een rattengif vergiftiging die hij op jonge leeftijd had opgelopen.
Waarom Nsoah
Kun je verliefd worden op een hond die er niet meer is?
Ja, ik denk van wel. Zo voelt het voor mij in ieder geval.
Maandenlang ben ik, samen met mijn goede vriendin Marion Stoek, op zoek geweest naar de juiste partner voor mijn Zoë. Er werden veel mooie reuen aangeboden als dekreu. Echt prachtige honden. Maar telkens miste ik iets. Ik had nergens dat sterke gevoel van: ja, hij is het.
Misschien zullen sommige mensen zeggen dat ik te kritisch was. En misschien klopt dat ook wel. Maar mijn wens om één keer een nestje te krijgen met mijn jongste voelde voor mij als een grote verantwoordelijkheid. Ik wilde het goed doen. Voor Zoë. Voor de pups. Voor het ras.
Bij elke mogelijke reu stelde ik mezelf dezelfde vragen. Zijn de bloedlijnen bijzonder genoeg? Is er niet al veel met deze reu gefokt? Komen er erfelijke ziektes voor in de lijn? Steeds weer zochten we alles uit. En toch was er elke keer iets dat mij tegenhield. Soms een duidelijke reden, soms gewoon een gevoel.
Totdat Marion — via een vriendin van haar — mijn aandacht vestigde op CH Harmakhis Wisdom Nsoah of Madzinza. Vanaf het eerste moment dat ik over hem las, voelde ik dat hij iets bijzonders had. Hoe meer ik over hem ontdekte en hoe meer beelden ik zag, hoe sterker mijn gevoel werd: dit is hem. Dit klopt.
Hoe vaak kom je een reu tegen met zo’n mooie, gezonde én bijzondere bloedlijn? Voor mij voelde het bijzonder. Alsof alles op zijn plek viel.
Daarom Nsoah.
Barbara over haar Nsoah
Nsoah was een uitzonderlijke reu – een hond die voor mij de Rhodesian Ridgeback in zijn mooiste vorm belichaamde: gezondheid, een uitstekende bloedlijn, een uniek karakter, rastypische eigenschappen en een uitstraling die je niet kunt beschrijven – die moest je ervaren.
Wanneer Nsoah – door ons liefkozend ‘Boppi’ genoemd (dat betekent ‘baby’ in mijn thuisland) – een ruimte binnenkwam, was zijn aanwezigheid meteen voelbaar. Hij hoefde zichzelf nooit op de voorgrond te dringen – hij was er gewoon. Met zijn rustige, waardige manier van doen wist hij mensen te betoveren en werd hij door velen bewonderd.
We kregen talloze dekaanvragen. Toch heb ik mijn keuzes altijd heel weloverwogen gemaakt. Nsoah was voor mij nooit een fokmachine en ik wilde heel bewust voorkomen dat hij een popular sire zou worden. Hij was in de eerste plaats mijn familielid, mijn vriend en mijn zielenhond.
Op tienjarige leeftijd dekte hij op natuurlijke wijze de prachtige Ch. Ajumpaa Alice in Wonderland uit Litouwen. Uit deze combinatie werden tien gezonde pups geboren – zonder Dermoid Sinus, zonder knik- of blokstaarten, zonder overmatige witte aftekeningen en allemaal met een correcte ridge. Slechts één teefje had drie kronen. Het was een prachtig, harmonieus nest waar ik tot op de dag van vandaag enorm trots op ben.
Nsoah was bovendien de eerste Rhodesian Ridgeback die met een rolstoel werkte. Met zijn rust, gevoeligheid en inlevingsvermogen heeft hij veel mensen een glimlach bezorgd. Hij was heel bijzonder – niet alleen voor mij.
Helaas moest ik hem op de leeftijd van 11 jaar en 3 maanden laten gaan (niet met 10 jaar). De late gevolgen van een vergiftiging met rattengif waren uiteindelijk sterker dan zijn vechtershart.
Tot op de dag van vandaag heb ik zijn verlies niet kunnen verwerken. Er gaat bijna geen dag voorbij waarop ik niet aan hem denk. Sommige honden lopen een stukje met je mee – Nsoah heeft mijn leven gevormd. Hij laat een leegte achter die nooit meer gevuld zal worden.
Voor velen was hij een uitzonderlijke Rhodesian Ridgeback. Voor mij was hij gewoon mijn Boppi.
