Regelmatig hoorde ik: “Prachtige honden, maar daar moet je niet aan beginnen. Ze doen alleen maar waar ze zelf zin in hebben en zijn veel te lastig.” Grappig genoeg was dat juist wat mijn nieuwsgierigheid wekte. Al snel ontdekte ik dat achter dat stoere en imposante uiterlijk geen lastige of moeilijke hond schuilgaat, maar een intelligent, zelfstandig en zelfdenkend karakter. Een hond die gevoelig is, met respect behandeld wil worden en niet vóór je werkt, maar mét je.
Ben je op zoek naar een hond die goed gaat op korte, strakke commando’s en klakkeloos doet wat je zegt, dan moet je vooral NIET voor een Ridgeback kiezen. Ridgebacks willen absoluut werken, maar vooral wanneer ze er zelf ook plezier aan beleven en het nut ervan inzien. Hebben ze dat niet of denken ze van ‘waar is dit nou weer goed voor’, dan checken ze uit. Niet uit koppigheid of bewuste ongehoorzaamheid, maar omdat ze hun eigen afweging maken en jouw vraag het dan kennelijk verliest van het alternatief. Wat dat dan ook mag zijn.
Juist de combinatie van intelligentie, zelfstandigheid en gevoeligheid maakt het voor mij zo’n fascinerend ras. Een Ridgeback werkt namelijk niet vóór je, maar mét je.
Een Ridgeback opvoeden vraagt geduld, rust en vooral consequent handelen. Je bouwt een band op door wederzijds vertrouwen en respect, niet door macht of dwang.
Denk je dat je met een strakke training een Ridgeback wel even naar je hand kunt zetten? Dan moet ik je teleurstellen. Dat gaat simpelweg niet werken. Een Ridgeback laat zich niet dwingen en zal daar alleen maar averechts op reageren.